Gracias. Gracias a todos los que habéis contribuido a que llegue este día. Gracias a los que se quedaron por el camino, gracias a los que habéis sufrido y seguís sufriendo porque os arrebataron un hijo, una hija un hermano, un padre, una madre, un amor que nadie os devolverá. Gracias a los que habéis sentido el miedo. Gracias. Gracias a los que habéis llorado, a los que habéis hablado, a los que habéis gritado. Eskerrik asko. Gracias a los que habéis salido a la calle, a los que habéis explicado a vuestros hijos e hijas que la muerte y la violencia no debían tener sitio, a los que no os habéis callado por comodidad. Gracias los que detuvisteis a quienes querían seguir matando, gracias a los que convencisteis a los que querían seguir matando, gracias a los que arrinconasteis a los que querían seguir matando. Gracias de corazón. Gracias a aquellos que han sabido reconocer errores y a quienes se los han hecho ver. Gracias, de manera muy especial, a los que dieron el primer paso a uno y otro lado de la barrera, porque el primer paso siempre es el más difícil. Gracias, también, a los que han dado el último. Mila, mila esker. Gracias a los generosos, a los perseverantes, a los confiados, a los inteligentes, a los convencidos de que ya habíamos sufrido bastante.
Gracias, gracias, gracias, gracias. Mila esker, mila esker, mila esker, mila esker.
Y ahora, a trabajar por la convivencia, la paz y la reconciliación, que ahora mismo tanto necesita esta sociedad. Y que cada cual trabaje por ellas y y por ella desde sus principios y su ideología, pero con la razón y la palabra, nunca más con la amenaza y el horror.

Gracias a vosotros.
Gracias
Un abrazo.
Es un día muy feliz, Poto, un día para la alegría y, como dices, mañana a trabajar para mantener la paz y la convivencia. ¡Un abrazo!
Otro para tí
Eskerrik asko, baita, zuei! Guk guztiok barruan daramatzagun sentipenei hitzak jartzearren. Mila esker!
Holakoetan plazer hutsa da¡
Pingback: equiliqua » 20 de octubre de 2011. Fin. Por fin.
Oso politak zure hitzak. Eskerrikasko zuri ere!
Lehenago esan dudan bezala, horrelakoetan plazerra da¡¡ Zorionak denoi.
Gracias a ti, y tu paciencia y ecuanimidad, a la hora de transcribir una noticia. Dejando de lado, gustos y fobias, con el unico fin de la informacion veraz y “neutra”……
Joño, que cursi me ha salido, sera el dia de hoy……20-0-2011
Saludos
Es mucho decir todo eso que dices, Peio. Con la mitad me conformaría. Pero es cierto que lo intento. Mila esker.
Una gran noticia… por fin celebrarlo… aunque quede tanto por hacer, seguiremos en ello, cada cual desde donde le toque. Yo también te eché de menos en el momento de dar la noticia
Gracias por decírmelo, Izaskun. Me reconforta. Y, sí, nos queda mucho por hacer. A ello vamos.
Cómo nos habría gustado a todos haberte visto y oído dando esta noticia.
He de recordar que la primera vez que te vi en ETB fue cuando retrasmitiste la noticia del atentado de Miguel Angel Blanco y yo, de farra en nafarroa, allá por sanfermines, no podía parar de reírme recordando la de veces que habías dicho que las noticias las dabas vestido de cintura para arriba formalmente, con una camisa y su corbatita, con gafas innecesarias salvo para parecer mayor (siento decirte que ahora agradecerías tener que parecerlo) y de cintura para abajo te imaginaba con bermudas y unas chanclas.
Sé que parece inadecuado que me riese en aquel contexto, pero es lo que me ocurrió y ni siquiera puedo achacárselo al excesivo consumo de patxaranes y kalimotxos… creo.
Pero, independientemente de la noticia, independientemente del aspecto que tuvieras, siempre he sabido de tu compromiso con la información, con las ganas de transmitir las crónicas del mundo que habitabas, desde que te conocí y contabas de las corridas de toros por la radio o de cuando conviviste en Madrid siendo corresponsal… en tus distintas etapas en ETB y ahora siguiéndote en este nuevo medio.
Gracias a ti por informar.
Gracias, porque la información nos hará libres.
Un abrazo enorme, laguna!
Gracias Jose. Bueno, te aseguro que ese día iba vestido al completo porque, por desgracia, ya nos temiamos que pasase lo que paso. Un abrazo. Ah, una cosa más, creo que te traiciona la memoria porque no he retransmitido una corrida de toros en mi vida. Yo a los toros solo voy en San Fermín y principalmente a merendar. Tengo una amiga que me ha ido concienciando con el tema y no es un espectaculo de mi devoción